Ale od początku. Po serii życiowych doświadczeń Agnieszka powraca do dawnego zawodu-pilotki wycieczek. Czy podjęłaby taką decyzję, gdyby wiedziała, co ją czeka?
Główna bohaterka, ateistka musi odnaleźć się wśród tych, których przekonań bardzo mocno nie podziela. Czy poradzi sobie z jednostkami pełnymi ciągłych pretensji i uważających, że należy im się więcej niż innym?
Agnieszka to jednak kobieta z krwi i kości, z charakterem, potrafi okiełznać niesfornych towarzyszy pielgrzymki. Początkowo postać ta wzbudza niechęć, gdyż wydaje się arogancka i opryskliwa. W dodatku ciągle narzeka, a więc siłą rzeczy bywa odpychająca. A jednak coś się w narracji zmienia...
Mimo że wprowadzenie- wg mojej subiektywnej opinii nie zachęca do dalszego czytania, to warto kontynuować lekturę. Nie zabraknie tu humorystycznych akcentów, doprawionych szczyptą ironii. Zadbano również i o dramatyczne elementy fabuły.
W miarę zagłębiania się historia zyskuje na wartości. Sardoniczny język autorki istotnie ubarwia opowieść. Styl Anety Wybieralskiej jest plastyczny, żywy, ale też pozbawiony subtelności.
To podróż nie tylko geograficzna, ale też duchowa, emocjonalna. Nie mamy tu do czynienia ze zwyczajną, miałką prozą. Watykan staje się punktem wyjścia do rozważań o sensie życia, pryncypiach, kruchości ludzkiej egzystencji.
Fabuła powieści Pocztówka z Watykanu została sprawnie skonstruowana, dobrze oddano zacietrzewienie niektórych środowisk. Pisarka rewelacyjnie punktuje zachowania człowieka w ekstremalnych, nieprzewidzianych sytuacjach. Lektura całkiem przyjemna, lekka i idealna na lato.
Dla kogo?
Dla wszystkich poszukujących rozrywki na w miarę dobrym poziomie, ceniących i rozumiejących komizm sytuacyjny. Uprzedzam, nie jest to książka o tematyce stricte religijnej, nie jest też przewodnikiem.
Za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu BRDA
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz